Going underground

Wie aan Londen denkt, denkt aan de metro. Deze darmen van de stad, ook wel Underground of Tube genoemd en goed voor meer dan 1 miljard passagiers per jaar, moeten echter eens flink vernieuwd worden. Sommige stations zijn van het niveau ‘Nairobi-Zuid’ en dan nog vóór de verbouwing in de zestiger jaren. Met de komst van de Olympische Spelen volgend jaar in het vooruitzicht, is men stevig aan de slag gegaan. Je moet een goede indruk maken, nietwaar? Er doemen echter diverse problemen op: aan de personeelskant is een ontslagronde aangekondigd, de salarissen worden gekort, de vakbonden liggen uiteraard dwars en roepen regelmatig op tot stakingen en daarnaast werken de nieuwste metrotoestellen niet goed. Tel daarbij het verwaarloosde onderhoud op en je begrijpt dat het hier regelmatig vastloopt. In vaktermen: de metro rijdt tijdens weekdagen vaak niet ‘due to a signal failure’ en in de weekenden ‘due to maintenance and engineering works’. Het resultaat is een stroom aan klachten en artikelen in de kranten.

Tijdens mijn eerst week in Londen las ik in de Evening Standard, een gratis avondkrant, een prachtig verhaal. In de nacht van Halloween was iemand zo slim geweest om een heksenmasker op het spoor te gooien. Daar zat een stuk metaal en en hoe het precies werkt, weet ik niet maar het resultaat was dat de laatste metro meteen stilstond. In de tunnel wel te verstaan. Na een tijd wachten, werd iedereen gesommeerd uit te stappen en door de donkere tunnel naar het volgende station te lopen. Een heerlijke quote van één van de slachtoffers die doodsangsten had doorstaan, mag niet onvermeld blijven: “It didn’t help that every five minutes you’d bump into a mummy, a zombie or a man with a bullet through his head.”

Zelf heb ik ook eens zo’n langdurige stop in de tunnel mogen meemaken. In de spits wel te verstaan. Vlak voor vertrek stapte er een hele jolige groep 65+ dames binnen met platina (2 stuks), lichtgrijs (3 stuks) en paars (1 stuk) haar binnen. Ze pasten nog net in het compartiment waarin ik een staanplaats had veroverd. Platina 1 had een stok en ze viel bij het optrekken tegen een soort oude Indo aan. Hilariteit ten top uiteraard en zo ontstond een gesprek tussen hem en de dames, waaruit ik begreep dat ze naar een show waren geweest en daarna voor de gezelligheid nog wat alcoholica achterover hadden gegooid. De twinkelende oogjes van deze oude rakker konden de dames wel bekoren. Tot mijn verbazing hoorde ik Lichtgrijs 2 tegen Platina 1 zeggen: ‘if there is going to be any hanky-panky tonight, I am interested’. Lichtgrijs 3, die tegenover mij stond, vertrouwde mij knipogend toe dat zij in dat geval ‘first in line’ was.

Afijn, in deze setting ging de metro dus tussen twee stations stilstaan. Door de luidspreker schalde de stem van de bestuurder: ‘Ladies en gentlemen, due to a signal failure we cannot approach the next station, but our service team is working on it’. Lichtgrijs 2 probeerde meteen de busmaatschappij te bellen die ze thuis moest brengen. ‘I have no signal here’, hoorde ik haar zeggen. Ik wilde antwoorden dat er net was gezegd dat er een signal failure was, maar bedacht me. Om na een paar maanden in Londen al meteen de paljas uit te gaan hangen, leek me bij nader inzien geen goed idee. Na een minuut of vijf werd het heel warm in het compartiment, zeg maar heet. We stonden allemaal vrij dicht op elkaar waardoor al vrij snel een boeket van haarspray, alcohol en vochtige luiers mijn reukorgaan bereikte. Prettig is anders, maar dankzij mijn spreekwoordelijke onverzettelijkheid, zelfdiscipline en doorzettingsvermogen wist ik het zowaar een kwartier uit te houden, waarna de metro zich weer in beweging zette en ik me nog op tijd kon melden voor de musical. Voor de liefhebbers: ‘Dreamboats and Petticoats’. Tijdens het nummer ‘In Dreams’ begreep ik dat mijn echtgenote, als enige vrouw in de vriendenkring, Roy Orbison een warm hart toedraagt. Zo’n musical brengt je dichter bij elkaar……

Het zal dus nog meer dan een jaar afzien worden met de metro. De vakbonden schakelen laatst nog een tandje bij door een staking af te kondigen voor 28 en 29 april. Precies op de huwelijksdag van Kate en William en de dag ervoor! Verder heeft onze burgemeester Boris verzonnen dat er overal in de metrotunnels ontvangst moet komen voor mobiele telefoons. Dat leek hem wel een goed idee. Het oorverdovende gejuich van terroristen, die doorgaans bommen laten ontploffen met de gsm, heeft hem iets minder enthousiast gemaakt.

Dus als het weer goed is, klagen we hier over de metro. Je moet wat.

Share