Ik ben Links geworden!

Hier in Londen volg ik uiteraard nog regelmatig het nieuws uit Nederland via internet. Zo weet ik dat Patricia Paay kraaienpootjes begint te krijgen en dat het sexleven van Dries Roelvink betere tijden heeft gekend. Maar ook minder belangrijke onderwerpen volg ik nog steeds, waaronder de politiek. Nu de verkiezingen voor de Eerste Kamer en de Provinciale Staten weer eens voorbij trokken, dacht ik bij mijzelf: stel dat ik hier in de UK moest stemmen, wat zou het dan worden? Labour (links), the Tories (rechts) of Libdems (midden)? Het was maar goed dat ik op de bank zat, want de waarheid kwam hard aan. Toen ik weer bij bewustzijn was, moest ik toegeven: ik ben hier in Londen een linkse rakker!

Karl MarxVanuit de overwegend linkse vriendenkring in Nederland worden mij altijd rechtse denkbeelden toebedacht. Ik, als toegankelijk D66-er op de rechterflank, probeer echter altijd vriendelijk uit te leggen dat de theorie uit die linkse stencils de laatste jaren niet meer overeenkomt met de werkelijkheid in de samenleving. Als ik mijn denkbeelden echter in het Britse politieke landschap plaats, op slechts op 40 minuten vliegen van Nederland, dan zitten die ineens aan de linkerkant van Labour! Ik moet toegeven dat ik er enige nachten slecht van heb geslapen. Ook de gedachte dat een aantal van mijn Nederlandse vrienden hier als een stel rabiaat linkse extremisten zouden worden beschouwd, was niet bevorderlijk voor mijn nachtrust. Ze komen namelijk binnenkort langs.

Ondanks het slaapgebrek, leek het mij een goed idee om eens een beeld te geven van de politieke kopstukken die hier de laatste tijd in het nieuws zijn. Als ik hier de kranten doorlees (op dit moment The Independent en The Daily Telegraph), valt mijn mond namelijk regelmatig open van verbazing. Mijn mond gaat dan weer dicht op het moment dat ik een artikel lees waarbij ik mijn wenkbrauwen optrek. Elke dag de krant lezen is voor mij dus een vrij intensieve activiteit, maar ik heb het er graag voor over. Een kleine bloemlezing, met de oorlog in Libië als rode draad.

David Cameron (premier, conservatives/tories)
Tsja, wat zullen we over deze man zeggen? Hij is nogal onwenning, met name op het gebied van buitenlandse politiek. Dat bracht een commentator ertoe om zijn beleid Comedy Capers-achtige kwaliteiten toe te dichten. Zo ging hij als zelfbenoemd wereldleider als eerste naar het Midden-Oosten om daar te verkondigen dat er democratische hervormingen moesten komen. Het feit dat in zijn kielzog een hele grote handelsdelegatie meeging die voornamelijk bestond uit wapenhandelaren deed daarbij een beetje vreemd aan. Eén sjeik had al grote interesse in een wapendeal. Je vraagt je af hoe dat gaat, zo’n ontmoeting met een sjeik. Zegt David dan zoiets als: zeg Sjeikmans, als jij nou zorgt dat er democratie komt, dan verkoop ik jou wat traangas en andere middelen om demonstraties de kop in te drukken. Deal?

Laatst riep hij wederom als eerste op om een no-fly zone in te stellen boven Libië. Heerlijk hoe je dan in het Engels iemand heel discreet de grond in kan boren:

Within 24 hours, Nato and the UN had made it plain that Mr Cameron could go whistle.

Nic Clegg (vice-premier, liberal democrats)
Deze man wordt niet meer serieus genomen, terwijl hij toch vice-premier is. Als Cameron in het buitenland is, moet hij het hier overnemen. Toen deze in het Midden-Oosten was, ging Clegg echter op skivakantie. Op de vraag “Mr Clegg, you are in charge now, isn’t it”? was zijn antwoord vanaf de piste: “Yeah, I suppose I am. I forgot about that”.

Een staaltje Britse humor natuurlijk, maar wel met een hele foute timing: de Britten waren als enige land nog niet bezig met het repatriëren van landgenoten uit Libië, dus iedereen was in rep en roer.

Ed Balls (2e man van labour)
Mijn favoriet. Geen idee of hij goed is, maar met zo’n naam sta je altijd 1-0 voor.

William Hague (minister van Buitenlandse Zaken)
De Britten hebben Libië de laatste jaren van allerlei wapens voorzien om demonstraties uiteen te slaan en de politie aldaar opgeleid met hetzelfde doel. Op de vraag of dit gezien de gebeurtenissen op dit moment niet een totaal verkeerde bezigheid was geweest, antwoordde deze man: “There is no evidence that security forces in the Gulf state have used British tear gas to surpress pro-democracy demonstrators”.

Gaddafi (malloot)
Hier zitten ze toch wel mee in hun maag. In 2004 werd deze man weer in genade aangenomen namelijk. Vooruit, hij had dan wel een vliegtuig laten ontploffen in Lockerbie/Schotland met 270 doden tot gevolg, maar zijn olie was toch wel aantrekkelijk. Lord Tony Blair, hier ook wel liefkozend BLiar genoemd en destijds premier en leider van het linkse New Labour, viel hem meerdere malen in de armen en de zaak was gesust. De dader van de aanslag werd later nog uitgeleverd aan de Britten en zo was alles vergeven en vergeten. Toen deze dader in 2009 een beetje kortademig werd, wilde hij echter weer terug naar Libië omdat zijn leven in gevaar was. Na wat wapen- en oliedeals werd daarmee ingestemd. Geen mooie episode in de geschiedenis van het Koninkrijk hier. Je vraagt je af wat ze bezield heeft om zich met zo’n barbaarse dictator in te laten en wat erger is: om op zo’n vriendschappelijk manier met hem om te gaan (Blair en Brown). Laatst stond er een mooi artikel over Gaddafi van in de Daily Telegraph van ene John Simpson die hem ooit ten tijde van de Wiedergutmachung had geinterviewd.

Throughout our 40-minute interview he would lift himself out of his chair and break wind, loudly enough to be heard on the soundtrack. When I wrote about it afterwards for this newspaper, the then editor gave the article the headline “Warm Wind Of Compromise Blows From Gaddafi”. But there was a price to be paid for. I was never given another visa to Libya, and near my home in London I was followed, screamed at and attacked by a man of Arab appearance.

Share