De oorlog

Nederland en oorlog: het is geen goede combinatie. Zijdelings heb ik het een beetje gevolgd vanuit Londen. Er komt dus een Bromsnor Brigade om in Afghanistan het wildplassen tegen te gaan en verkeerd geparkeerde tanks van een wiel- of rupsklem te voorzien. Het is weer half werk en met allerlei voorwaarden omgeven. Een van de problemen in de hele discussie in Nederland is dat wij vinden dat oorlog via spelregels gespeeld moet worden. Komt er een vijand schietend op je af, dan word je als Nederlandse soldaat geacht eerst driemaal krachtig ‘halt, wie daar?’ te roepen. Als er dan geen antwoord komt, roep je nog een keer ‘ik ga schieten hoor!’. En dan pas schakel je de tegenstander uit met een welgemikt schot. Niet tussen de ogen, maar in zijn been. Zo staat het in het Handboek Soldaat. Tsja, dat schiet niet op natuurlijk, maar als je dat niet doet, loop je de kans om na terugkomst in het vaderland berecht te worden aangezien je de procedures niet hebt opgevolgd.

Ik moest hieraan denken toen ik richting Big Ben liep en een wervend bord voor het Britse leger zag. De Britten hebben natuurlijk wel een oorlogsverleden: als je door Londen loopt, zie je overal standbeelden en gedenktekens ter nagedachtenis. Ook via de tv word je ermee geconfronteerd: om de zoveel tijd zie je hier beelden van Britse slachtoffers van de oorlog. De doden komen per vliegtuig aan en worden daarna door de straten van Wootton Basset gereden. Die straten staan altijd vol en het eerbetoon is indrukwekkend. Naar mijn mening indrukwekkender dan in Nederland, maar misschien heb ik iets gemist. Britten zijn ook wat trotser op hun soldaten, zo lijkt het. De teller staat nu op 309 doden voor wat betreft Afghanistan. Wat een triestigheid.

YouTube voorvertoningsafbeelding

Dan heb je nog de gewonden. Laatst las ik een interview met een scherpschutter in de krant. Na de verovering van een huis in Afghanistan, schoof hij een zandzak opzij. Dat had hij dus beter niet kunnen doen, want hij is nu twee benen en een arm kwijt. Zoals het een bikkel betaamt, stond hij lachend op de foto. Zijn rechterkunstbeen had hij vanaf de knie omhoog gedraaid en op de onderkant van de kunstvoet stond een beker met koffie. Wat een verhaal over hoe hij gewoon les stond te geven voor de klas, hij alweer een parachutesprong had gemaakt etc. Een ongelofelijke optimist, maar je vraagt je af hoe hij ‘s ochtends opstaat als hij in de spiegel kijkt. De beschreven foto heb ik helaas niet meer, maar hiernaast een andere uit de Daily Mail.

Verder heb je, vooral in de decembermaand, The Soldiers! In 2009 stonden ze op nummer 1 begreep ik en ook de afgelopen kerst kwamen ze regelmatig voorbij op tv. Een manier om er mee om te kunnen gaan?

YouTube voorvertoningsafbeelding

Ik denk niet dat dit allemaal in Nederland zou kunnen. We zijn (gelukkig) geen oorlogsland, klaar. In de politiek wordt dit echter anders bekeken, dus gaan we maar weer.

En dan volgt nu een goedbedoelde rechtse opmerking: als we dan toch moeten meedoen, kunnen we dan geen Nederlandse welzijnswerkers naar Afghanistan sturen in plaats van agenten? Ik kan me niet voorstellen dat de slachtofferhulp voor de Afghanen goed is geregeld. Als je dit hier zo ziet, is het daar ook hard nodig. Wat mij betreft gaan de belastingcenten naar een peleton welzijnswerkers in Afghanistan. Dan kan rechts Nederland tegen de VS zeggen dat we nog steeds meedoen en links Nederland kan de achterban makkelijk overtuigen van het nut van de missie. Gaat er eindelijk eens een afvaardiging met unanieme steun de oorlog in. Ik hoop het hier op de BBC te mogen zien: Dutch Sandal Squad arrives in Afghanistan!

Share