Modern en gratis

Goed, vandaag eens een stukje over Moderne Kunst. Toen wij in oktober een huurhuis zochten, zag ik tegenover onze makelaar een groot plakaat met ‘Saatchi Gallery’ staan. Mijn vrouw, die wat meer heeft met deze vorm van vrijetijdsbesteding, wist mij te vertellen dat hier een collectie Moderne Kunst werd tentoongesteld. Komende uit het land van de aversie tegen linkse hobby’s was mijn interesse niet echt gewekt. Het zal wel, dacht ik toen.

Nu ik genoeg vrije tijd heb, wat milder ben geworden met de jaren en opnieuw een ruimere blik op het leven begin te krijgen na een paar maanden geen berichtgeving over Wilders, bedacht ik me laatst: ik ga daar eens heen. Ik moet daarbij toegeven dat dit plan mede werd gevoed door het feit dat ik te horen kreeg dat de toegang gratis was. Wat ook hielp is dat mijn vrouw zei dat de heer Saatchi was getrouwd met ene Nigella Lawson! Voor wie niet weet wie dit is, even een kleine introductie in de kookporno.

YouTube voorvertoningsafbeelding

Een Nederlands hetero mannenbrein werkt dan snel en voor je het weet loop je glimlachend naar de Saatchi Gallery met het idee dat je Gratis Dikke Prammen gaat bekijken. Bij binnenkomst werd mij echter duidelijk dat ze niet zelf aanwezig zou zijn, dus concentreerde ik mij op het woord Gratis.

Ground Floor

De eerste zaal viel me helemaal niet tegen: een paar prachtige grote schilderijen die niet al te veel aan de verbeelding overlieten. Normaal is dit namelijk mijn probleem met Moderne Kunst: ik moet op de bordjes naast het kunstwerk lezen wat het voorstelt. Bij dit schilderij leek het me vrij duidelijk: ‘plane crash’ of zoiets. Het zou natuurljk kunnen dat het iets totaal anders was, maar dat hoef ik dan niet te weten. Je moet het leven overzichtelijk houden.

De kast naast het schilderij was op zijn minst opmerkelijk te noemen. Hoe haal je het in je hoofd om zoiets te maken? Maar dit kan mijn waardering wegdragen hoor! Ik vroeg me meteen af hoe de Partij voor de Dieren in Nederland hiermee was omgegaan. De beestjes waren zichtbaar niet doodgemept, dus waarschijnlijk door uithongering om het leven gebracht. In gedachten zag ik ze al bij de ingang staan met hun spandoeken en veganistische sandalen. Een gelukzalig gevoel kwam over mij: ik woon gelukkig in Londen! Ja, dat doet Moderne Kunst dus met je. Nooit geweten.

First Floor

Opgetogen bestormde ik de trappen naar de volgende etage. Links stond een stapel kartonnen dozen op mij te wachten, bijeengehouden door plakband. Voor mij stond een stapel vuilniszakken. Een Left-Wing Hobby Floor, leek mij zo. Dit gevoel werd versterkt door de zaal aan de rechterkant. Aan een grote witte wand hing namelijk een gedroogde abrikoos. En dat was het dan. Hmmm. Bij dit soort gelegenheden probeer ik me een voorstelling te maken van de artiest zelf. In dit geval een slanke, in leren broek gestoken gay. Zwart golvend haar met een blonde, arty toef erin. Bij het installeren van de Dried Apricot zag ik hem al helemaal heen en weer trippelen en de man die het Kunstwerk moest ophangen afsnauwen. Oooh noooh Steve, left, left of course, a tiny bit, noooh, not that much, right, right….. Die Steve krijgt dan ‘s avonds tijdens het eten de onvermijdelijke vraag van zijn vrouw: en wat heb jij gedaan vandaag? En dan stuurt Steve eerst zijn kinderen weg voordat hij antwoord geeft. Maar goed: de toegang was gratis, dus door naar de volgende etage.

Second Floor

Ehh….wat zullen we zeggen. Iemand vond tijdens het opruimen van de kelder een kleidoos uit zijn of haar jeugdjaren en dacht: hoe was het ook alweer, had ik nou geen talent of lag het aan die klei? Eens even proberen of ik nog een olifant kan maken. In een dolle bui had dit talent daarna de verse olifant op een kaasrasp van Ikea gezet. Ik moet toegeven: ik had dit nooit kunnen verzinnen.

Ik concludeerde dat het genoeg was voor vandaag. Teruglopend naar huis twijfelde ik of ik me bekocht had gevoeld als ik £ 10 entreegeld had moeten betalen. De helft vond ik de moeite waard, de andere niet: £ 5? Deal.

Share