Haast

HaastEen van de eerste zaken die je opvalt als je net in Londen bent: mensen lopen niet, maar bewegen zich voort in een soort constante looppas. Links en rechts vliegen ze langs je heen zodat je het idee krijgt dat je een bejaarde bent. Iedereen lijkt haast te hebben. Deze krasse (bijna) vijftiger laat zich uiteraard niet kennen en na twee weken kwam nog slechts een enkeling langszij maar zeker niet meer voorbij. Nadeel was wel dat ik ‘s avonds uitgeput in bed lag, maar reeds in december voelde ik dat de conditie beter werd. Ook geholpen door de vier trappen die tot onze huisdeur leiden en die ik soms dus meerdere malen per dag bestijg.

Nu we het over haast hebben: een van de vreemdste constateringen is dat er zo’n verschil in haast is in de tube en in de supermarkt. Allereerst de tube. Wie daar rond 17.00 denkt rustig van gebruik te kunnen maken, komt bedrogen uit. Laten we Victoria Station eens als voorbeeld nemen. Argeloze reizigers die net uit de trein vanuit Gatwick airport komen en blij zijn dat ze eindelijk de metro hebben gevonden, worden ongewild opgenomen in een wilde menigte van Londenaren die naar huis willen. Links en rechts vliegen deze forensen voorbij in hun gang naar de toegangsdeurtjes die open gaan na gebruik van de zogenaamde Oystercard (OV kaart). Die deurtjes maken een klappend geluid bij het open- en dichtgaan, wat het geheel nog angstaanjagender maakt. Ik heb ooit eens omgekeken vlak voordat ik door dat deurtje ging en dat was ‘rather inconvenient’: een compleet op hol geslagen menigte van ongeduldig kijkende Engelsen stormt op je af! Maar nu komt het: in Nederland zou dit op een slachtpartij uitlopen. Ouderen en langzame toeristen zouden vermalen worden tussen de hekjes, al ware het eekhoorns in de versnipperaar van Schiphol. Hier in Londen ziet het er wel eng uit, maar je krijgt geen beuk in je rug. Als je te langzaam bent, nemen ze het poortje ernaast en rennen dan door om toch maar die ene metro te halen. Die overigens om de drie minuten gaat, dus waar gaat het over, maar dat even terzijde.
YouTube voorvertoningsafbeelding

Kom je met een overdosis adrenaline uit de metro en ga je boodschappen doen in bijvoorbeeld de Tesco of de Sainsbury’s, dan wacht je een compleet ander beeld. In de rij bij de kassa heerst namelijk een volledige rust! De cassière vraagt: hello Sir, how are you? Can I help you putting these articles in the plastic bag? Wat??? De laatste keer dat me dat werd gevraagd was in 1970 bij de Vivo supermarkt in Utrecht! Ik had net de eierendoos als eerste in mijn tas gedaan en wilde de rest van de boodschappen er bovenop zetten, toen de supermarkt juffrouw mij er fijntjes op attendeerde dat dit niet de meest eiervriendelijke manier van inpakken was. Ze nam het over en sindsdien gaan de eieren bovenop. Wat er daarna in Nederland fout is gegaan, weet ik niet. Je wordt tegenwoordig geacht zo snel mogelijk op te krassen bij de kassa. Kijkt de cassière je niet weg, dan zijn het de vernietigende blikken en zuchten uit de rij achter je die je doen besluiten snel te vertrekken. Zoniet dus in Londen. De mensen in de rij staan doodgemoedereerd te wachten tot je klaar bent. Bonuspunten bijna vergeten en nog even erbij laten tellen, centjes in de knip en deze rustig in de broekzak, neus snuiten, jas dicht en dan huiswaarts. Have a nice day sir and welcome again tomorrow!

Ik heb er al kauwend op mijn Britse ‘bangers’ en ‘mash’ al een paar keer over nagedacht. Waarom reageren Engelsen zo anders dan Nederlanders? In Londen zitten mensen nog dichter op elkaar dan in Nederland, dus daar kan de oorzaak niet liggen. Kwestie van beheersing en de situatie nemen zoals hij is?

Share